Organisatie Kanker wat dan en daarna

En nu….!?!

Tja…en nu…. Ik heb net even mijn vorige blogbericht terug gelezen, en daar beloofde ik in oktober een blog te schrijven over de tussenstand.
Deze had ik natuurlijk al via Facebook gegeven op het moment dat ik op 1 oktober het geweldige nieuws kreeg dat ik ‘schoon’ was!
Beter nieuws konden we ons niet wensen.
Ons gevecht, maar ook positieve instelling bleek heel zinvol te zijn geweest!

En dan nu….

Het blijkt dat er best wel vaker vragen komen in de winkel waar ik ‘blijf’?
Dus vandaar dat ik dacht dat het wel even prettig zou zijn (ook voor mijzelf) om even uit te leggen waar ik ‘ben’.
Het is namelijk niet niks wat er allemaal is gebeurd. En ik snap ook héél erg goed dat als er mensen zijn die dit nog nooit zelf of in hun eigen omgeving hebben meegemaakt van dichtbij, geen idee hebben van wat dit allemaal met zich mee brengt. En dat die misschien nu denken, goh, ze is toch weer beter, waarom zien we haar dan niet?
Ik zal dat daarom zo goed mogelijk (in het kort, want het is echt veel 🙂 proberen uit te leggen.

Als je te horen krijgt dat je ernstig ziek bent…
Dan ga je niet ‘even’ een chemo-behandeling doen…
Je gaat niet ‘even’ 25 bestralingen doen…
Je rijdt niet tig x ‘even’ ziek op en neer naar Groningen voor alle afspraken…
Je wordt niet gewoon maar ‘even’ schoon verklaard…
En je bent ook niet zomaar weer ‘even’ beter…
En daarna ga je ook niet gewoon maar weer ‘even’ door met het leven wat je daarvoor had…

Was het maar zo gemakkelijk 😦

Nee, bij het hebben van kanker en alles wat hierbij komt kijken en de strijd die je moet leveren voor beterschap, komt met veel haken en ogen.
En al deze haken en ogen kunnen nog best lang nawerkingen hebben op je leven… heel lang zelfs wat ik heb begrepen van verschillende mensen om mij heen die al eerder hiermee geconfronteerd zijn.
En elk mens is natuurlijk anders, en elke ziekte is natuurlijk anders en elk verhaal is anders! Niemand is hetzelfde en beleeft dingen hetzelfde.
Daarnaast zijn er ook nog heel veel verschillende factoren die bepalen hoe snel of langzaam je herstel gaat en hoe je dit beleeft en doorstaat.

Wat veel mensen zich misschien niet realiseren, is dat het leven ondanks jouw ziekte gewoon op volle toeren doordraait om je heen.
Ik runde al vrij snel na alle behandelingen weer ‘gewoon’ het hele huishouden en had de dagelijkse zorg voor 3 meiden.
En met een eigen zaak bestaat er geen ziektewet, niet voor mij maar ook
niet voor Jim. Alles gaat gewoon door hé…
Als ik thuis de hele dag druk ben geweest, is de koek ’s avonds écht wel op.
Je energielevel is echt nog best prut, en ook dat schijnt nog wel
even te kunnen duren als ik de artsen mag geloven.
Toch werk ik zoals ik vorige x al schreef wel achter de schermen aan onze zaak, zoals de social media op orde houden, onze website up to date houden, tijd steken in een nieuwe website die eraan zit te komen, een verhuizing die al binnen afzienbare tijd gepland staat en best wat zorgen met zich meebrengt. (lekkere timing zeg maar 😉
Dus ik zit écht niet stil, en alles wat ik doe vergt behoorlijk wat energie.
Dit alles maakt dat ik nog niet echt in de winkel zelf aanwezig ben.
Ook afgelopen week gaf mijn lichaam aan dat ik weer even een stapje terug moet gaan doen. Veel last van duizeligheid, dus weer een bloedonderzoek en onder controle. Niks ergs, maar toch even een seintje van je lichaam…
hé stop eens even… en doe maar wat rustiger aan (en dat is best lastig en frustrerend als dit niet de aard van het beestje is).
Dit hoop ik nog te gaan leren, een betere verdeling van je energie op een dag. Want als ik ’s ochtends meteen allemaal ga doen wat ik in mijn hoofd heb en graag wil doen (ben nogal druk aangelegd met een ton aan ideeën), dan lig ik binnen 2uur plat en kan ik de rest van de dag bijna niks meer.
Dit is geen klagen, want ik ben eigenlijk best trots op mijzelf wat ik alweer allemaal doe en kan :-), maar gewoon de realiteit waar ik een weg in moet zoeken om elke dag een stapje vooruit te kunnen blijven doen.
Ik heb de zwaarste chemo gehad die er bestaat en dat doet wel wat met je lichaam, dat moet ik mij goed realiseren.
Maar ik voel mij best sterk en ga er 100% voor.
Dit alles is natuurlijk nog enkel het lichamelijke aspect van het verhaal…

Ik ben één van de gelukkigen die is uitgekozen door een geweldig project hier uit de buurt, gesponsord door het KWF, die een 8weekse mindfulnesscursus mag volgen om mij hopelijk te helpen bij mijn herstel.
Ik ben hier blanco ingestapt omdat ik er wel eens van had gehoord natuurlijk, maar mij nog nooit in heb verdiept wat het precies inhoudt, dus ik laat het volledig over mij heen komen 🙂
Ik ben vorige week gestart, en ben zeer benieuwd wat mij dit zal brengen.
Baat het niet dan schaad het niet toch!?! 🙂
Eind deze maand heb ik al de eerste nacontrole en ook dit brengt natuurlijk toch wel wat spanning en onrust met zich mee. Dat is gewoon erg spannend.
Je bent snel geneigd om ongerust te worden van alles wat je in je lichaam voelt wat niet ‘hoort’. Terwijl dat gewoon een griepje kan zijn, een normale buikpijn, hoofdpijn etc etc… maar toch….
Je hoort dan, ja je moet je eigen lichaam weer leren vertrouwen… Hummm ja klopt, hoe doe je dat dan? Waar is de handleiding? 😉

Zo’n handleiding was op meerdere fronten een welkom iets geweest 🙂
Want tja, je mag dan wel heel veel info krijgen in zo’n ziekenhuis, maar heel veel dingen moet je ook gewoon zelf uitzoeken/uitvinden.
Achteraf, pas in de afgelopen 2 á 3 weken eigenlijk, ben ik mij ook gaan beseffen dat ik toch door het oog van de naald ben gekropen.
Ik heb nu pas veel info opgezocht en artsen-filmpjes bekeken over de vorm van kanker die ik had (lekker om te kunnen zeggen trouwens… HAD…).
Daaruit blijkt toch wel dat deze zeer zeldzame vorm eigenlijk altijd té laat wordt ontdekt, omdat er bijna geen tot geen symptomen zijn.
Dit besef doet ook wat met je! Jeetje… het is gewoon goed gegaan bij mij, ik krijg nog een kans…. En die wil ik optimaal gaan benutten!!!
Klinkt waarschijnlijk wel heel cliché, maar ja, dat is het ook gewoon.
Je wordt toch even op je plek gezet (zo noem ik het althans). En je gaat wel anders kijken naar sommige dingen.
Ons gezin heeft natuurlijk deze klap gezamenlijk doorstaan, en iedereen is hier druk mee geweest op z’n eigen manier en samen. Want kanker heb je echt niet alleen! Dus ook als gezin zijn wij nog druk met herstellen, en ook dit heeft gewoon tijd nodig.

Ik ben heel blij met waar ik nu ben, en wat ik al heb bereikt, en geloof er stellig in dat ik er weer helemaal bovenop ga komen!!!
A POSITIVE MIND BRINGS POSITIVE THINGS….

In 2020 zal ik langzaam weer meer terug komen in de winkel.
Onze jongste telg zal vanaf februari ook naar school gaan, iets wat mij ook wat meer ruimte zal geven om dingen weer rustig op te kunnen bouwen.

Ik hoop dat ik een beetje duidelijkheid heb kunnen scheppen, en wat vragen heb kunnen wegnemen.
Voor nu wens ik iedereen alvast een heerlijke decembermaand toe met al je geliefden, geniet van elke dag en hopelijk tot snel!!!

Liefs Brigitte

Organisatie Kanker wat dan en daarna

8 gedachtes over “En nu….!?!

  1. Wilma v Zwanenburg zegt:

    Jeetje wat een verhaal meis.Denk aan je zelf neem je rust.En het is fantastisch dat je het HAD😘Maar zoals je zelf zegt je bent er nog niet. En ojee de jongste haast 4. Wat gaat de tijd toch snel.Heel veel rust en beterschap lieffie. Groetjes v Wilma

    Liked by 1 persoon

  2. Anoniem zegt:

    Tjonge Brigitte,
    Wat heb je dit prachtig verwoord!
    Geweldig ook hoe jullie hier in staan met elkaar! Zoveel positiviteit maar ook realiteit in je verhaal.
    Wens jullie ook een geweldige decembermaand toe met elkaar!
    En zoals ze in Twente zeggen….Goat goan en doot heanig an!!

    Groeten uit Assen,
    Judith Ozinga

    Liked by 1 persoon

    • Els zegt:

      Hoi Brigitte, je hebt het super verwoord. Blijf bij jezelf het is al moeilijk genoeg. Neem de tijd anders val je keihard terug. Ik had mijn doel op het werk gezet (niet na kanker, maar na bijna overlijden tijdens een OK en coma), mijn doel had moeten zijn ik en mijn gezin. Nu een jaar verder moet ik afkicken van de oxicodon en opnieuw revalideren….leren omgaan met, balans belasting/belastbaarheid.
      Zo’n mega tegenvaller, waar ik zelf de grootste hand in heb gehad..
      Luister vooral goed naar je lijf, je loopt het zo makkelijk voorbij.
      Heel veel succes met je zoektocht naar balans ❤

      Liked by 1 persoon

  3. Hanneke Bunkers zegt:

    Lieve Brigitte,
    Wat heb he het mooi verwoord, maar voel je niet verplicht verantwoording af te leggen over jouw beslissingen om te herstellen van alles wat jij/jullie hebben meegemaakt en nog moeten verwerken om weer vertrouwen in je lichaam te krijgen. Herstellen van behandelingen, en zeker van zware chemo en bestralingen, kosten tijd en die tijd is voor iedereen verschillend. Geef je lichaam die tijd. Het kostbaarste is je gezondheid en je gezin, maar daar ben je je van bewust.Je bent een sterke vrouw,partner en moeder, dat heb je wel laten zien middels je blogs. Ik ben heel blij dat het zo goed gaat met je. Heel veel geluk en liefs voor jou en he gezin.

    Liked by 1 persoon

  4. Syllie zegt:

    Wat herkenbaar 😢 het ziet er aan de “buitenkant” goed uit dus dan gaat het goed en ben je voor de buitenwereld beter. De strijd die je hebt gestreden laat zijn sporen achter die niemand ziet, maar die er altijd is en zal zijn. Je hebt het mooi verwoord en ik hoop dat je jezelf op de 1e plaats zet, want jij “moet” het doen! Een ander ziet, voelt en ervaart jouw dagelijkse “energiestrijd” niet. Wens jou en je gezin veel 💕en 🍀

    Liked by 1 persoon

  5. Miranda zegt:

    Jeetje wat, herken ik veel in jou verhaal, de kanker die ik had is 8 jaar geleden geconstateerd maar gelukkig nu ook nog steeds schoon, heel veel sterkte gewenst bij je herstel en denk aan jezelf en luister naar je lichaam. Heel veel geluk voor de toekomst🍀💚

    Liked by 1 persoon

  6. Brigitte van Hoek zegt:

    Lieve Brigitte & Jim,
    Het onbegrip van de omgeving NA een ernstige en/of chronische ziekte is één van de moeilijkste dingen in het dagelijks leven. Mensen begrijpen het pas als zij het zelf hebben meegemaakt of meemaken. Ze begrijpen niet dat ze je alleen zien als je een iets betere dag hebt of als je jezelf mooi hebt opgemaakt zodat je je niet nog slechter voelt. De dagen dat het niet goed of een stuk minder gaat, zien ze je niet. Dan ben je thuis. Hun, overigens goedbedoelde, opmerkingen maken soms dat je je nog slechter voelt en dat je aan jezelf gaat twijfelen. Je kan het hen ook niet echt kwalijk nemen. Ze weten immers niet beter…
    Weet dat er mensen zijn die je wel begrijpen. Ik wens jullie samen het allerbeste en hoop dat je je langzaam maar zeker beter gaat voelen. Ook wens ik je veel lieve mensen om je heen waar je veel steun aan hebt.
    Een lieve groet uit Oldenzaal,
    Brigitte

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s